تحلیل حجاریان از بیماری ترامپ Hajariyan’s analysis of Trump’s illness
اخیراً جنبشی در ایالات متحده امریکا تحت عنوان no kings خیابانها را فراگرفته است. درباره تعداد شرکتکنندگان و همچنین پراکندگی سنی و جغرافیایی این کنش اعتراضی میتوان سخنهایی گفت اما آنچه واضح است بخشهایی از جامعه امریکا، به برآمدن شاه در قالب رئیسجمهور اعتراض کردهاند.Recently, a movement in the United States called no kings has swept through the streets. One could say many things about the number of participants as well as the age and geographical distribution of this protest action, but what is clear
«ترامپ فردی است که به همراه خانواده is that segments of American society have objected to the rise of a king in the form of a president.خود به سبک حرمسراهای دوران قاجار ایران در کاخاش مینشیند و مانند سلاطین، افراد را به حضور میپذیرد و پستها را بر مبنای نزدیک بودن افراد به خودش تقسیم میکند. این مدل، مدل سلطانی است. این فرد برای خودش در سراسر دنیا کاخ دارد و روزها و فصلهای مختلف سال را در تفرجگاههای مختلف سپری میکند .این سلطانیسم در مقابل جامعه مدنی آمریکا قرار میگیرد و به نظر چالش آینده جامعه مدنی و سیستم سیاسی آمریکا با ترامپ این موضوع خواهد بود.»“Trump is a person who, together with his family, sits in his palace in a manner reminiscent of the harems of Iran’s Qajar era, and, like monarchs, grants audiences and distributes positions based on people’s closeness to himself. This model is a sultanic model. This individual owns palaces around the world and spends different days and seasons of the year in various resorts. This sultanism stands in opposition to American civil society, and it seems that the future challenge between civil society and the American political system on the one hand, and Trump on the other, will revolve around this issue.”
مروز با وجود نقشآفرینی افرادی همچون جرد کوشنر و در درجه بعد استیو ویتکاف بهنظر میرسد پایههای سلطانیسم ترامپ در حال مستحکمتر شدن است. اما فراتر از اینها ما با مقولهای دیگر روبرو شدهایم. آنهایی که غرق در خبرخوانی هستند یا تحت تأثیر تجاوز اسرائیلی- امریکایی ناگزیر مواضع دانلد ترامپ را دنبال میکنند، وجوه تناقضآمیز سخنان او را بهتر و بیشتر درک کردهاند.“Today, with the involvement of figures such as Jared Kushner and, to a lesser extent, Steve Witkoff, it appears that the foundations of Trump’s sultanism are becoming more solidified. But beyond these, we are confronted with another matter. Those who are immersed in constant news consumption, or who—under the impact of the Israeli‑American assault—are compelled to follow Donald Trump’s positions, have come to understand the contradictory aspects of his statements more clearly and more deeply.”
او تاکنون چندین نوبت برنامه هستهای ایران را برچیده است، به دفعات سایتهای موشکی و پهپادی ایران را از ریشه زده است، و حتی چندین نوبت رژیم-چنج کرده است. من مجموعه این مواضع را نه به پروفایل روانشناسی او فرومیکاهم، و نه آنها را «برای مصرف داخلی» میخوانم. بلکه ترجیح میدهم براساس روندی که امریکایِ ترامپ طی کرده است، نشان دهم ادعای رژیم-چنج فیالواقع درباره امریکا صادق است.“He has dismantled Iran’s nuclear program several times, uprooted Iran’s missile and drone sites on multiple occasions, and even carried out regime change several times. I do not reduce this collection of stances to his psychological profile, nor do I consider them ‘for domestic consumption.’ Rather, I prefer to demonstrate, based on the path that Trump’s America has taken, that the claim of regime change is, in fact, true about America.”
بیراه نیست اگر بگوییم از زمان توکویل و نگارش کتاب «دموکراسی در امریکا» تا امروز، ظرف دموکراسی نشت داشته است و این نحیف شدن دموکراسی پیوسته ادامه یافته تا جاییکه رابرت دال گفته است: این شیوه توزیع قدرت را باید «پلیآرشی» نام نهاد. اما ترامپ بهکلی ظرف دموکراسی را شکست و بخشهای مهمی از جذابیتهای آن را از بین برده است؛“It would not be an exaggeration to say that since Tocqueville and the writing of ‘Democracy in America,’ the vessel of democracy has been leaking, and this weakening of democracy has continued unabated, to the point that Robert Dahl stated: This method of power distribution should be termed ‘polyarchy.’ However, Trump has completely shattered the vessel of democracy and destroyed significant parts of its appeal.”
ترامپ در تعامل با جهان پیمانشکنی پیشه و از سازمانهای بینالمللی اعتبارزدایی کرده است. او «توافقنامه پاریس» را با ادعای تضعیف امریکا برنتافت، «برجام» را مناسب امریکایِ بزرگ تشخیص نداد و در جنگ اخیر، با تحقیر و تخفیف همپیمانهای «ناتو»، میل آن دارد این پیمان امنیتی را نیز مضمحل کند.“In his interactions with the world, Trump has adopted treaty-breaking as a practice and has delegitimized international organizations. He rejected the ‘Paris Agreement,’ claiming it weakened America, did not deem the ‘JCPOA’ suitable for a great America, and in the recent war, by demeaning and belittling ‘NATO’ allies, he tends to dismantle this security alliance as well.”
اینها اما صرفاً جنبه بیرونی ماجراست. زمانیکه به اقدامات وی در درون ایالات متحده نظر میافکنیم، خصوصاً در زمینه نظام تخصیص بودجه در مییابیم که او صرفاً در مقابل سیاستهای اوباما و بایدن قرار نگرفته است، بلکه سنتهایی را گسسته و عملاً رژیم-چنج کرده است. او سازوکارهای فرار مالیاتی را به طبقه ثروتمند امریکا آموخته است و در عوض، طبقه متوسط و کارگر امریکایی را فقیر کرده است بهحدی که مسئله اختلاف طبقاتی در امریکا برجسته شده است.“However, these are merely the external aspects of the matter. When we look at his actions within the United States, particularly in the area of the budget allocation system, we find that he has not merely opposed the policies of Obama and Biden, but has broken traditions and effectively carried out a regime change. He has taught the American wealthy class the mechanisms of tax evasion, and in return, has impoverished the American middle and working classes to such an extent that the issue of class disparity in America has become prominent.”
از دوره مککارتی به این سو، ما فرد یا سازمانی را نداشتهایم که بهشکل چارچوبمند و با اندک بهانهای فردی را کمونیست بنامد و یا به شکل برجسته به گرایشهای چپگرایانه منتسب کند. اما، ضدیت کور ترامپ با مفهوم عدالت، باعث پروبالگرفتن ایدههای چپستیزانه در امریکا شده است“Since the McCarthy era, we have not had an individual or organization that, in a structured manner and with the slightest pretext, labels someone a communist or prominently associates them with leftist tendencies. However, Trump’s blind antagonism towards the concept of justice has led to the flourishing of anti-leftist ideas in America.
اکنون، حزب دموکرات امریکا مطابق داوری ترامپ چپ تلقی میشود، سلبریتیهایِ هالیوودی در عداد چپها فهرست میشوند و رگههایی از چپگرایی در روزنامهها و رسانهها بهنحوی غیرطبیعی برجسته میگردد. در کنار اینها مهاجرها بهشمول اسپانیشها و چینیها و مسلمانها هم زیر پرچم چپ برچسب خوردهاند. به عبارتی عدالتستیزیِ ترامپ فقط یک سازمان را قابل پذیرش دانسته و آن حزب جمهوریخواه است؛ که این وضعیت را هم نمیتوانیم بدون در نظر گرفتن دو عنصر تطمیع و تهدید تحلیل کنیم..“Now, the American Democratic Party is considered left-wing according to Trump’s judgment, Hollywood celebrities are listed among the leftists, and traces of leftism are unnaturally highlighted in newspapers and media. Alongside these, immigrants, including Hispanics, Chinese, and Muslims, have also been labeled under the banner of the left. In other words, Trump’s anti-justice stance has deemed only one organization acceptable, and that is the Republican Party; a situation we cannot analyze without considering two elements: enticement and threat.”
در پی رژیم-چنجِ ترامپ تفکیک قوا نیز دگرگون شده است. به این نحو که کنگره چشمبسته در اختیار ترامپ است، قوای مجریه و قهریه از سوی وی بهشکلی دفرمه اداره میشوند و ظرفیتهایی مانند قضات دیوانعالی قضایی نیز در اختیار رئیسجمهور قرار میگیرد. بنابراین بهنظر میرسد رییسجمهور امریکا، تحت لوای برخی قوانین و همچنین ابتکارات شخصی، مسیر توزیع قدرت را معکوس کرده و اکنون نماد تجمیع قوا شده است؛ اوست که حامیاناش را عفو میکند، و اوست که ذیل بازی با لغات حمله به کشورها را توجیه میکند و از پاسخ میگریزد.“Following Trump’s regime-change, the separation of powers has also been transformed. Congress is blindly at Trump’s disposal, the executive and coercive powers are deformedly managed by him, and capacities such as the Supreme Court justices are also placed at the president’s disposal. Therefore, it seems that the President of the United States, under the guise of certain laws and personal initiatives, has reversed the path of power distribution and has now become the symbol of power consolidation; he is the one who pardons his supporters, and he is the one who justifies attacks on countries through wordplay and evades accountability.”
در زمان هیتلر آلمانها به صرافت افتادند که علاوه بر آلمان، پتانسیلهایی را برای به فعلیت درآوردن آریاییگراییِ آلمانی پیدا کنند. از این رو، شروع به بلعیدن اتریش و لهستان کرد؛ سپس رو به فرانسه کرد و دولتی دستنشانده در آن کشور گمارد و از آن سو در آفریقا مارشال رومل فضای حیاتی را ذیل پیوندهای استراتژیک وسعت داد. او همچنین به روسیه حملهور شد . حال، ترامپ هیتلروار معتقد است فضای حیاتی برای امریکا کم است و سودای منضم کردن کانادا و گرینلند و کانال پاناما و خلیج مکزیک را دارد، در این راستا ساخت قدرت و نفت ونزوئلا را قبضه میکند و اکنون از طرحریزی برای کوبا سخن میگوید“During Hitler’s time, Germans realized that, in addition to Germany, they could find potentials to actualize German Aryanism. Therefore, they began to swallow Austria and Poland; then they turned to France, appointed a puppet government there, and in Africa, Marshal Rommel expanded the vital space under strategic alliances. He also attacked Russia. Now, Trump, in a Hitler-esque manner, believes that there is not enough vital space for America and desires to annex Canada, Greenland, the Panama Canal, and the Gulf of Mexico. In this regard, he seizes Venezuela’s power structure and oil, and is now talking about plans for Cuba.”
ترامپ، از نارسیسیسمِ حاد رنج میبرد. او پیوسته در حال مقایسه خود با اوباما و بایدن است و مدام خویش را بالاتر و امریکاییتر از آنها تصویر میکند. نارسیسیسم ترامپ زمانیکه با اسرائیل و خاورمیانه ارتباط برقرار میکند، بیشتر میشود. عربها به او هدیه میدهند و او محظوظ میشود. او حتی به مدالهای دستیافتنی و دستنیافتنی هم چنگ و دندان نشان میدهد و زمانیکه از نوبل صلح ناامید میشود، سروقت مدال بازیکن تیم هاکی کشورش میرود!“Trump suffers from severe narcissism. He is constantly comparing himself to Obama and Biden, and always portrays himself as superior and more American than them. Trump’s narcissism intensifies when he connects with Israel and the Middle East. Arabs give him gifts, and he is delighted. He even claws at obtainable and unobtainable medals, and when he is disappointed about the Nobel Peace Prize, he goes after the medal of a player from his country’s hockey team!”
ترامپ فردی است که بخشی از هویت خود را در تقابل با نهاد و بهتعبیر دقیقتر «نهادستیزی» تعریف میکند؛ چه نهادهای دولتی و چه نهادهایِ مدنیِ ریشهدار. او حتی به سطوح ملی بسنده نمیکند و خویش را در مقابل نهادهای محلی هم قرار میدهد؛ تقابل ابتدایی با زهران ممدانی و نحوه تعامل نمادین با وی، و نیز مواجهه با فرماندارهای مخالف نشانههایی است از این روحیه و میل بر استیلای هر چه بیشتر.او از نگاه طولی و تاریخی و نهادمند به کشورش حداقل بهره را میجوید. انضمام این روحیه با پوپولیسم باعث میشود که نه نهادی باقی بماند، و نه ادعاهای او از قبیل «عملیات سریعالسیر» و «تغییرات آنی» قابل راستیآزمایی باشند.“Trump is an individual who defines part of his identity in opposition to institutions, or more precisely, in ‘anti-institutionalism’; this includes both governmental institutions and deeply rooted civil institutions. He does not even limit himself to the national level and positions himself against local institutions as well. The initial confrontation with Zahran Mamdani and the symbolic way he interacts with him, as well as his encounters with opposing governors, are signs of this spirit and his desire for ever-greater dominance. He seeks minimal benefit from a longitudinal, historical, and institutional view of his country. The amalgamation of this spirit with populism results in neither institutions remaining, nor his claims such as ‘expedited operations’ and ‘instant changes’ being verifiable.”
همه این مؤلفه از قبیل پیمانشکنی، عدالتستیزی و حذفمحوری، ضدیت با استقلال قوا، امنیت ملی بسطمحور، نارسیسیسم و نهادستیزی نشان میدهد ترامپ اغلب سنتهای تاریخی ایالات متحده را، بهنحوی، گسسته است. ولی با این وجود او نمیتواند امریکا را تماماً بهشکل سلطانی اداره کند.“All these components—such as breach of contract, anti-justice, exclusionism, opposition to the separation of powers, expansive national security, narcissism, and anti-institutionalism—indicate that Trump has, in many ways, broken with the historical traditions of the United States. However, despite this, he cannot run America entirely like a sultan
